Fragment uit Requiem voor de eerste generatie

Uit de inleiding:
Dit requiem voor de eerste generatie zal niet een slotlied mogen zijn. Wanneer we eenmaal eer hebben bewezen aan degenen van wie je kunt zeggen: `ze verdienden hun brood, maar het werd hun dood', zoals Jacques Prévert het zo treffend uitdrukte, begint het nadenken.Wat houden die twee kanten van onze relatie met de Ander eigenlijk in: gisteren, hoe leven ze? ; vandaag, hoe gaan ze dood?... Verleden en toekomst: is het ons lot tussen die twee polen gevangen te zitten? Dan missen we dus het heden, het enige waar het in het leven echt om gaat. Ook al zijn tussen het eind van de jaren zestig en het begin van dit millennium de vragen veranderd, ook al is het belangrijk er antwoord op te geven om elkaar beter te leren kennen, toch moet dat ten slotte leiden tot een enkele vraag, de enige die altijd alleen maar in de tegenwoordige tijd gesteld kan worden: `Hoe leven we met elkaar?'